Λευτεριά στους αναρχικούς Θ. Φουρλή και Θ. Γκινάλα

 

Καλούνται όσοι πέρασαν από την οδό Μητροπόλεως στις 8/3 μεταξύ 9-12 το βράδυ να προσέλθουν στα κεντρικά γραφεία της ασφάλειας Θεσσαλονίκης για κατάθεση DNA, ειδάλλως θα θεωρούνται ύποπτοι για εμπρησμό.

Στις 8/3 τρεις εμπρηστικοί μηχανισμοί τοποθετούνται στο κέντρο της πόλης. Την Παρασκευή τα ξημερώματα και την ίδια μέρα το πρωί συλλαμβάνονται οι αναρχικοί Θ. Γκινάλας και Θ. Φουρλής και οδηγούνται στην ασφάλεια Θεσσαλονίκης. Την άλλη μέρα το πρωί σχηματίζεται η δικογραφία και κατηγορούνται σε βαθμό κακουργήματος για τους εμπρησμούς της προηγούμενης ημέρας. Το μόνο επιχείρημα από την πλευρά της ασφάλειας που χρησιμοποιείται ως επιβαρυντικό στοιχείο είναι η μαρτυρία δύο μπάτσων ότι τους είδαν στην οδό μητροπόλεως λίγη ώρα πριν. Οι κατηγορούμενοι αναρχικοί την ώρα εκείνη βρίσκονταν σε ένα καφενείο με μαρτυρίες 8 ατόμων της παρέας, του σερβιτόρου και του ιδιοκτήτη. Αρνούνται όλες τις κατηγορίες και υποστηρίζουν ότι διώκονται για πολιτικούς λόγους. Παρ' όλαυτά τη Δευτέρα με σύμφωνη γνώμη εισαγγελέα και ανακριτή αποφασίζεται η προφυλάκισή τους. Ταυτόχρονα κατά τη διάρκεια της κράτησής τους στην ασφάλεια, τους πήραν τρίχες με κολλώδη χτένα χωρίς τη συγκατάθεση τους ασκώντας τους ψυχολογική βία. Το μέγεθος της εισαγγελικής αυθαιρεσίας στη συγκεκριμένη υπόθεση είναι ανεπανάληπτο τόσο για την απόφαση της προφυλάκισης όσο και για την εισαγγελική απόφαση για να παρθεί δείγμα τριχών. Η δικαστική εξουσία δε κρατά ούτε τα προσχήματα, το δηλώνει απερίφραστα ότι αδιαφορεί για την πλαστή αστική νομιμότητα που υποτίθεται ότι προασπίζει και υπηρετεί είναι μια δήλωση ειλικρινής. Αποφασίζουμε και διατάζουμε. Η κατ' επίφαση δημοκρατία απογυμνώνεται, αδιαφορώντας αλαζονικά γι� αυτό, στην προσπάθειά της να διαχωρίσει τους ανθρώπους κατασκευάζει τον εσωτερικό εχθρό και τον βαφτίζει τρομοκρατία και ακροκινούμενους ή οτιδήποτε άλλο εξ αρχής στιγματισμένο.

Αυτό ήταν μόνο η αρχή ή θεσμοθετώντας την αυθαιρεσία.

Κατατίθεται στη βουλή ο νέος αντι- τρομοκρατικός νόμος . Καταργούνται οι ένορκοι από πολλά δικαστήρια, ανώνυμες μαρτυρίες λαμβάνονται υπόψη, ποινικοποιούνται οι διαδηλώσεις, βίαιος γενετικός έλεγχος.... Ο νέος αντιτρομοκρατικός νόμος παρ΄όλη την ονομασία του δεν κατευθύνεται στην πάταξη της λεγόμενης τρομοκρατίας. Ουσιαστικά είναι μια επίθεση στα πολιτικά δικαιώματα είναι μια προσπάθεια που επιχειρεί να αλλάξει τους όρους της πολιτικής συζήτησης. Η αντιτρομοκρατική φιλολογία είναι αποπροσανατολιστική στο βαθμό που εξασφαλίζει τη συναίνεση με βάση το λογικό σχήμα : "αφού δεν είμαι τρομοκράτης δεν με αφορά". Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Αφήνοντας σκόπιμα ασαφές με το τι εννοεί τρομοκρατική οργάνωση παρέχει τις νομικές προϋποθέσεις ώστε να στιγματίζει ως τρομοκράτη όποιον για ηθικούς και κοινωνικούς λόγους επιλέγει την αντίσταση στην εξουσία. Είναι ολοφάνερο ότι δημιουργεί το νομικό οπλοστάσιο και την πολιτική αντίληψη που το στηρίζει για την ποινικοποίηση της αντίστασης τόσο νομικά όσο και πολιτικά Το πρόσχημα νομιμοποίησης του τρομονόμου είναι η περιβόητη ασφάλεια . Ασφάλεια των τουριστών, ασφάλεια εν όψει της ολυμπιάδας του 2004, ασφάλεια από μια ρουκέτα που μπορεί να σου έρθει στο κεφάλι καθώς βγάζεις το σκύλο σου βόλτα. Ασφάλεια όμως από ποιόν; Νιώθει να απειλείται κανείς από την τρομοκρατία; Αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει είναι ότι ο έτσι και αλλιώς κατασκευασμένος μύθος της "τρομοκρατίας στην Ελλάδα" μέσο της διόγκωσης από τα ΜΜΕ του ανύπαρκτου έτσι και αλλιώς αντάρτικου πόλεων, δημιουργεί ένα πλαίσιο αναφοράς που μόνο την παραίτηση του "ηλίθιου όχλου" θεωρεί ως φυσική, εμπεδώνοντας τη δημοκρατία των θεατών. Έτσι η κύρια συνέπεια είναι να τίθεται εκτός της δημόσιας σφαίρας το κυρίαρχο ζήτημα δηλαδή πως οι άνθρωποι μπορούν να οργανωθούν συλλογικά χωρίς ιεραρχία για να αντισταθούν στην εξουσία και τις επιλογές της, και όχι να μετατρέπονται στη συγχυσμένη αγέλη που είτε αυτοπεριθωριοποιείται είτε επαναπαύεται στην ψευτο-ασφάλεια του υπνωτικού της απάθειας

Η μικροφυσική του τρομονόμου

Διευκόλυνση ομολογιών, χρήση συσκευών ήχου εικόνας... ή εν ολίγοις η διάχυση της ρουφιανιάς στις κοινωνικές σχέσεις . Η τακτική του διαίρει και βασίλευε βρίσκει και εδώ τέλεια εφαρμογή. Η καχυποψία με τη μορφή του φόβου για την ενδοοικιακή γαλήνη τεμαχίζει ουσιαστικά τον κοινωνικό ιστό ή έστω τα υπολείμματα του. Έτσι δημιουργείται το υπόβαθρο ώστε η εξουσία με τα διάφορα πρόσωπα της να συνεχίζει ανενόχλητη τη λεηλάτηση της ζωής μας. Η διάλυση της εμπιστοσύνης στις κοινωνικές σχέσεις, της κοινότητας , με έναν ακόμη τρόπο αποτρέπει από τη βάση της την οποιαδήποτε κοινωνική αντίσταση.

Η παγκόσμια τρομοκρατία.

Στις αρχές της δεκαετίας του '80 με την διαφαινόμενη κατάρρευση του κομμουνιστικού κινδύνου και την αλλαγή των κοινωνικών δομών προς την κατεύθυνση της παγκοσμιοποίησης υπάρχει η ανάγκη εισαγωγής ενός εχθρού σε παγκόσμιο επίπεδο. Εγένετο τρομοκρατία. Αρχικά μπορεί να ήταν κάποιοι παρανοημένοι ισλαμιστές κομάντο ύστερα ο πόλεμος ενάντια στα ναρκωτικά, συμπερασματικά ο καπιταλιμός κατασκευάζει ένα αντίπαλο δέος έστω και φανταστικό. Έτσι φτάνουμε σήμερα όπου σε όλη την Ευρώπη προωθούνται αντιτρομοκρατικοί νόμοι(Αγγλία, Ισπανία, Ελλάδα) μια όχι και τόσο τυχαία συγκυρία.